გუშინ ელ-ფოსტა მომივიდა რომელიც თავიდან ვერც გავიგე. სათაური ეწერა: წერილი წარსულიდან. და მერე გავიხსენე - ეს ხომ მე დავწერე, ხუთი წლის წინ.
2021 წელი იყო. სულ სხვა ცხოვრება მქონდა. სხვა სამსახურში ვმუშაობდი, სხვა ქალაქში ვცხოვრობდი, სხვა ადამიანებთან ვმეგობრობდი.
რა ეწერა
წერილი საკმაოდ მოკლე იყო - რამდენიმე აბზაცი. ვწერდი რა მაწუხებდა იმ დროს. სამსახურის პრობლემები, რომლებიც ახლა უკვე არც მახსოვს. სიყვარულის თავგადასავალი, რომელიც ცუდად დამთავრდა. და იყო რამდენიმე იმედი - რას ვაპირებდი მომავალში.
საინტერესო ის არის, რომ იმ იმედებიდან ზოგი ასრულდა, ზოგი - არა. მაგრამ სულ სხვანაირად ასრულდა, ვიდრე მეგონა.
რას ვგრძნობდი
პირველი რეაქცია? ცოტა უხერხული იყო საკუთარი თავის კითხვა. როგორც ძველ ფოტოებს როცა უყურებ და გკიცხავს.
მაგრამ მერე სხვა რამ იგრძნობა - სითბო. იმიტომ რომ იმ დროს მე, იმ პრობლემებით და იმ შეშფოთებებით, მაინც იფიქრა მომავალზე. იფიქრა ჩემზე - დღევანდელ ჩემზე.
რა მირჩევდა საკუთარ თავს
წერილში ბოლოს ეწერა: იმედია კარგად ხარ. იმედია ისევ იცინი.
და გავიფიქრე - კი, კარგად ვარ. და კი, ისევ ვიცინი. თუმცა სულ სხვა მიზეზებით ვიდრე მეგონა მაშინ.
ალბათ ამისთვის არის საჭირო ასეთი წერილები - არა იმისთვის რომ მომავალი გამოვიცნოთ, არამედ იმისთვის რომ წარსულს დავუკავშირდეთ. და გავიხსენოთ - ყოველთვის ასე არ ყოფილა, და ყოველთვის ასე არ იქნება. ეს ნორმალურია.
მსგავსი სტატიები
მზად ხარ საკუთარი წერილის დასაწერად?
დაიწყე თვითრეფლექსიის მოგზაურობა დღესვე.
მისწერე მომავალ საკუთარ თავს