რატომ ვწერ საკუთარ თავს წერილებს

პირველად როცა მომავალში საკუთარი თავისთვის წერილის მიწერა გავიგე, გულახდილად გეტყვით - ცოტა სულელურად მომეჩვენა. ვის სჭირდება საკუთარ თავს მიწეროს?

მაგრამ ერთხელ მაინც ვცადე. დავწერე პატარა წერილი და დავნიშნე ერთი წლის შემდეგ. დამავიწყდა კიდეც.

და მერე, ზუსტად ერთი წლის თავზე, მოვიდა. ვკითხულობდი და თვალები დამენამა. არა იმიტომ რომ რაღაც ტრაგიკული ეწერა - უბრალოდ, იმ დროს სრულიად სხვა ადამიანი ვიყავი. სხვა რამეებზე ვფიქრობდი, სხვა რამეები მაწუხებდა.

რა ისწავლე?

რამდენიმე რამ გავიგე ამ გამოცდილებიდან:

პირველი - დრო მართლა სწრაფად გადის. ეს ყველამ ვიცით, მაგრამ როცა საკუთარ სიტყვებს კითხულობ წინა წლიდან, სხვანაირად გრძნობ.

მეორე - პრობლემები, რომლებიც დღეს უზარმაზარი გეჩვენება, ერთ წელიწადში შეიძლება სულ არც გახსოვდეს. ეს დამამშვიდებელია.

მესამე - ადამიანები იცვლებიან. მე შევიცვალე. და ეს კარგია.

რა დავწერო?

არაფერი განსაკუთრებული არ არის საჭირო. მე ჩვეულებრივ ვწერ რა ხდება ცხოვრებაში, რაზე ვფიქრობ, რა მაწუხებს და რა მიხარია. ზოგჯერ ვწერ მიზნებზე - მინდა ვნახო, შევასრულე თუ არა.

არ ვცდილობ ლამაზად დაწერას ან ჭკვიანურ რაღაცეებს. ისედაც მხოლოდ მე წავიკითხავ.

თუ არასოდეს გიცდიათ - სცადეთ. თუნდაც ერთი პატარა წერილი. ნახავთ, როგორი განცდაა როცა მომავლიდან პასუხი მოგივათ.